For those of you who didn’t get what the title meant, I will not trouble you further in reminding the math permutation & combinations nightmares one might have had in their high-school years.

We live in a nicest apt that overlooks a serene park and a hill. This nicest view and the cool neighborhood soothes the pinch of my half paycheck flying out as rent.And this year my parents happened to visit/live with us for about 3 months in our home-sweet-home.
WhatsApp Image 2017-09-09 at 8.46.46 AM
WhatsApp Image 2017-10-08 at 7.48.49 PM

And thats the end of good part of the story. The heading refers to the combination of park and parents that lead to an infinite number of consequences that’s been still baffling us. The park really helped me take care of my dads boredom, over which I hadn’t had a slightest of the clue of how to catch his eye all through his stay with us.I always knew my dad as a person who worked best in isolation and he instantly fell in love with walking at/around/in the park. He over-used the fitbit that my brother gifted him and chipped in a staggering 20-25k steps per day. That put me in instant shame for my fitness lacking sense. For a while I doubted if he went psychic in challenging the fitbit. Whatever it is ,he’s been taken care of by the park. My mom is gifted with the ability of being ever-busy if she chooses to and is self-sustaining requiring no effort. She has this magic wand which she whips to create some activity for herself, be it household chores, spiritual books,chitter-chatter friends, endless-fotos-of-her-grandson and nevertheless whatsapp being the latest addition. (I cant stop short of telling enough if I start on how whatsapp has changed my mom into a teenage daughter.) She saw my dads obsession with the park and one day she went down to give it a try. She quickly made friends with all people of all nationalities,including their pets. At the dinner table she has these never-ending tales of people at the park, especially of the fellow indian elderly who didn’t mind in going an extra mile of sharing their grown-up childrens salaries,home-ownership costs,family wealth stats and about all other feathers in their caps. I cringed on how they were giving out their personal information and on how their kids were beguiled by their parents.Park has been my parents major attraction and it didn’t take long for me to realize that my parents were enchanted by the park.

I understood that all the elderly in the neighborhood come to the park as pastime.My parents started having tea-time with their friends and now we inevitably know them too. My mom has become a member of Us-Park-moms whatsapp group and their group unity strengthened beyond bond-of-unbreakable.Eventually my parents left and my astonishing moment came when my dad complained that there were too many desis around and he felt he lacked privacy.However, both my mom and dad, had me swear that I buy a house next to the park.

The park turned out to be a bitter-sweet thing for us.It helped my parents in enjoying their stay.But until my parents visit, my wife and I never observed all these people whenever we strolled at the park. We always perceived it as a private lovers cove and never cared/bothered to notice anybody. This information of these many people(now friends to my parents) coming to the park daily made us outright uncomfortable, especially my wife. The instant change that I observed was that my wife stopped wearing shorts to the park,for she might now be stalked by indian aunties around.Her fears came true, when she started being pulled over by elderly ladies group for a brief chit-chat. The chit-chat slowly grew to the extent of enquiring about our family planning. Surprisingly I was spared from being pulled-over for I never spoke in the language familiar to them. Of all the ladies, there is this outstanding Mrs.Raj who we felt like she always knew what we were doing.She knows what time I go for a run in the day, she knows when my wife changed covers on the bed, she knows which alternate route we took on our stroll rather going round the park.She asks a question, we answer and the she says ‘yeah,i know’. Her ghostly stalking made us fear about anything we did.Then there is this another woman who always asked the same set of question every-time she sees us, despite the fact that we answered for the same questions a hundred times now.An other lady always waves at me with such enthusiasm, that it makes onlookers feel like that she found her long-lost son. I don’t even know who she is, but I just wave back for sake of not disappointing her. Also, I now have an unwanted god-mother who promised my mom that she will take best care of me in my moms absence. My wife has a park-gifted 85 yr old nanna and she is the only person that my wife is comfortable with in the whole lot.

Thanks to my moms tea-party, I also know some of the neighbors around whose parents were friends to my parents. After parents left, we are now left with these unwanted awkward smiles with my neighbors not knowing if we are still friends or whatever. I will not be surprised if a cop comes knocking my door to find if we are doing okay, for there is a high possibility that some aunty might call 911 to report our missing from the park for two straight days. We are sort of implicitly prepared for any bizarre unique encounters which can be one of the outcomes of my parent,park combination. This combination has annihilated the way we always saw the park but somehow also made us feel more homey.

End notes:
Exaggeration is the sauce of pun and fun.


వెధవ పొఠ్ఠ

గారెల్ పూరీల్ కమ్మగ చేసి
పొదుపొద్దునె తినమని చెప్పెను అమ్మ
తినరా నాన్నా ఇంకొంచం కన్నా అని
ముదుముద్దుగ బొజ్జని నింపెను బామ్మ

కొవాల్ రెండు బూరెల్ మూడు లెక్కకి ఇచ్చి
మొత్తం కూడమని అడిగెను నాన్న
ఐదని అరవగ మొత్తం తెచ్చి
భళిరా బుడుగా అని పెట్టెను తాత

వెంకన్న అని తిరుపతి వెళితే
గుండుకి లడ్డు అని టోకెన్ వచ్చె
వెసవి సెలవులకి డిల్లి పోతే
పన్నీర్, పావ్ వడలు తినిపించెను బాబాయ్

పండగ అంటే పరమాణ్ణాల్ ఉండెన్, పుణ్యాల్ మాత్రం దెవుడికెరుకెన్
నిండుగ ఉందని చిత్రాన్నం తింటేన్, పొట్టల్ మరింకా బాగా పెరిగెన్
బామ్మ సంవత్సరికాలకి ఏడ్చి అలవగ,
వండిన గారెల వాసనలొచ్చె
ఆమెకి బొబ్బట్లు ఇష్టం అని తలవగ
ఊరు వాడా అందరికి పంచే

ఉద్యోగం అని దేశం దాటితె
పిజ్జా,బర్గర్లు ఊరించె
పెళ్ళికొసమని తిరిగి వస్తే,
కొత్త అల్లుడని వెన్నలు కరిగించె

పెళ్ళాం వచ్చెన్, పాస్తాలు చేసెన్
నూడుల్స్ వండేన్, నోట్లో పెట్టేన్
వంటల ప్రయోగాల్ రోజుకొకటి,
బొజ్జకి తింటానికి ఉన్నాయ్ ముక్కోటి

బీచ్ కి పోగా, చొక్కా విప్పగ
అందరి మధ్యన బాన బొజ్జగ
సిగ్గుతొ ఇసుకలొ కూరుకుపోగ
పొట్టలొ కొవ్వుని కరిగించాలని తల్వగ,
ఇక నొటికి తాళం వేస్తిని బాగుగ

కలలో అన్నీ తినుబండారాలే
ఇంట్లో ఏంచూసిన నొరూరే !!!!

తాయారమ్మ .. బంగారయ్య …

నా పొడవుకాళ్ళ వేగాన్ని అటు ఇటుగా అందుకుంటూ నా వెనకాలే ప్రదక్షిణ చేస్తున్నాడు నా ఏడేళ్ళ కొడుకు బన్నీ. సాయంత్రం వేళ గుడి ప్రశాంతంగా ఉంది. తక్కువమంది జనం- పెద్ద ప్రాంగణం,రావి చెట్టు గాలి, అప్పుడప్పుడు వినిపించే గంట. నిజంగానే స్వఛ్చమైన ప్రశాంతత. నెమ్మదిగా రెండో ప్రదక్షిణకొచ్చాం.

“నాన్నా …!! ” అని కేకేశాడు బన్నీ. వెనక్కి తిరిగి చూశా.

“ఎందుకు 3 times తిరగాలి?” అని అడుగుతూ నా నడకని అందుకున్నాడు. హ్మ్, ఎందుకూ ! అని నేను కూడా ఆలోచిస్తూ ” To respect god.” అని నాకు తెలియకపోయినా ఎదో చెప్పా. నాకు మా నాన్న అదే చెప్పటం గుర్తు.

” అంటే ..? “ అడిగాడు మళ్ళి.

“one time కన్నా, 3 times చెస్తే respect ఇచ్చినట్టు” అని నా తింగర సమాధానంతో వాడి బుర్రని చెడగొట్టేశా. వాడికి నా సమాధానం అర్థంకాకపొయిన, నాకు ఏం రాదని మాత్రం అక్కడితో స్పష్టంగా అర్థమైపోయింది. వాళ్ళమ్మైతే ఏం సమాధనం చెప్పేదో అని ఆలోచించా. అసలు వీడి వయసుకి ఈ ఆలోచన ఎందుకొచ్చిందో అనుకుని ఊర్కున్నా.గుడిలో దండం పెట్టుకున్నాక, వాడిని ఎత్తుకున్నా. వాడికి గంట కొట్టటం అంటే మహా సరదా. ఆ పెద్ద గంటని వాడి బలమంతా ఉపయోగించి కొట్టాడనిపించాడు ఒకసారి.

“ఇంకోసారి కొడతావా . ?” అని అడిగా.

“ఎందుకు ? respect కొసమా ? “ అని అమాయకంగా అడిగాడు. ఒక్కసారి టెంకజల్లు కొట్టినట్టైంది నాకు. నిజంగానే నా తప్పుడు సమాధానంతో వాడి ఆలోచనని తప్పుదోవ పట్టించానని సిగ్గేసింది. నా మెడచుట్టూ చెతులేసి పట్టుకుని కొంచం సేపు ఇందాకంతా వాడి చూపుకందని గోపురాన్ని చూశాడు.

“చాలు, నేను నడుస్తా ఇంక  “ అని దిగి, నా చితికిన వేలు పట్టుకున్నాడు. వీడిని చూసిన పూలబడ్డీ వాడు, బయటకి రాగనే ముద్దుచేస్తూ అడిగాడు..

“ఏం పేరు బాబు నీది ? “ అని.

” మను ధన్విన్  “  అని ‘ధా’ వత్తు మొత్తం పలుకుతూ చెప్పాడు పూర్తిగా. అందరం బన్నీ అని పిలిచినా, వాడు మాత్రం ఎప్పుడు ఎవరడిగినా వాడి నిజం పేరే చెప్తాడు. బహుశా వాడికి అదే ఇష్టం కాబోలు. విష్ణు మూర్తి నామాలలో ఒకటైన ‘మనుః’,   శ్రీ రాముడి పేరైన ‘ధన్వినే’ ని కలిపి వాడి బామ్మ తాతాగరు ఎంతో ఇష్టంగా పెట్టీన పేరు కూడా అది.

“ఏం class? “ అని పూలబడ్డి వాడు పొడిగించాడు.

” రెండొవ తరగతి “ అని అచ్చ తెలుగులో చెప్పాడు. ఇన్ని వేలు పొసి english medium లో పెట్టి, second language కింద spanish పెట్టి,అసలు తెలుగు అనేది పాఠ్యాంశంలోనే లేకుండా చేసినా వీడికి ఇంత తెలుగు ఎక్కడినుంచి వస్తోంది అని ఆశ్చర్య పోయాను, అసహనం కూడా చెందాను.నేను డబ్బుకి కక్కూర్తి పడి పిల్లవాడిని government school కి పంపిస్తున్నానేమో అని పూలబడ్డి వాడు నన్ను పైనుంచి కిందదాక ఎగాదిగా చూశాడు. ఇందాక గుడిలో కొడుకు దగ్గర శుంఠగా, ఇప్పుడు పూలవాడి దగ్గర పిశినారివాడిలా ఈ రోజు చెరగని ముద్రవేయించుకున్నా అని వేరు చెప్పక్కర్లేదు.

అటునుంచి వాడి బామ్మ తాతగారింటికి వెళ్ళాం పరిపాటిగా. ముందర పూల కుండీలకు నీళ్ళు పోస్తూన్న మా నాన్నగారు మా రాకని చూసి అన్నారు..

“ఏరా బుడుగా వచ్చావా, పోస్తావా నువ్వు నీళ్ళు “ అని నీళ్ళగొట్టం ఇవ్వబోయారు.

“ఆహా వద్దు. ఇప్పురు కాదు.” అంటూ ఆ గొట్టాన్ని ఒక్క నెట్టు నెట్టి లోపలకి పరిగెత్తాడు “బామ్మా…” అని అరుచుకుంటు.

సంధ్యా దీపం పెట్టి పూజ చేస్కుంటున్న మా అమ్మ వీడి కేక వినగానే హారతికి ఇంకో రెండు కర్పూరాలని జోడించింది. వాడు దగ్గరికి వెళ్ళగానే యెడం చేతిలోని గంట వాడికి అందించి వాడిని దగ్గరికి తీస్కుంది. వాడు కూడా వాళ్ళ బామ్మకి యెడంవైపు మీద ఆనుకుని కూర్చుని ఇంక ఆ హారతి అయ్యేదాక గంట వాయిస్తునే ఉన్నాడు. అంతా అయ్యాక బామ్మా మనవళ్ళిద్దరూ కూడా వసారాలోకొచ్చారు.

“సుహాసిని ఏది?” అని మా అమ్మ ప్రశ్నకి.. “అమ్మకి 3 days నుంచి బాలేదు బామ్మ” అని వాడు జవాబు చెప్పాడు. వెంటనే వాళ్ళ తాతని అడిగాడు..

“తాతారూ… గుడిలో ఎందుకు 3 times తిరగాలి ?” అని.

“హాహా.. ప్రసాదం పెడతారని..” అని నాలానే బోడి జవాబు చెప్పి నవ్వారు.

“కాదు,, నిజంగా ..!” అని ఆయన సమాధానాన్ని తిరస్కరించాడు.

” ఏ నీకు పెట్టలేదా..?” అని మళ్ళీ ఆయన నవ్వటం మొదలెట్టారు. వాడి ప్రశ్నకి సరిగా జవాబు చెప్పలేని మా అసమర్థతకి మొహం చాటేసా నేను. వాడు అడగటంలో ఉన్న seriousness ఆయనకి చెప్పటంలో లేదని వాడే గ్రహించి ‘హ్మ్’ అని ఊరుకున్నాడూ. ఇంతలో మొన్న లేపాక్షి ఎగ్జిబిషన్లో  వాడికోసం కొన్న వైకుంఠపాళి తెచ్చి ఇచ్చారు మా నాన్నగారు.వాళ్ళు ఎక్కడికెళ్ళినా వీడిని ద్రుష్టిలో పెట్టుకుని ఎదన్నా కొంటమో తేవటమో చెయ్యటమో చేస్తుంటారు ఎప్పుడూ. ఇక తాతామనవళ్ళిద్దరు ఆ వైకుంఠపాళి ఆడుకుంటూ ఆ వేళ గడిపారు. కావాలని ఓడిపోతూ, గళ్ళలోని బొమ్మలన్నీ వివరిస్తూ వాడిని గెలిపించి మురిసిపోయారు ఆయన. అవ్వగానే వాడి బామ్మ వాడికి అన్నం గోరుముద్దలు తినిపించి,మాకు కూడ కూరా పప్పు ఇచ్చి ఇంటికి పంపింది.

మర్నాడు బన్నీకి విపరీతమైన జ్వరం చేసింది. మందులేసినా తగ్గకపోయేసరికి ఇంక వాడిని ఆస్పత్రిలో చేర్చాం. సుహాసినికి వాడిని అలా చూసి కాలూ చెయ్యి ఆడలేదు. తను కూడా దిగాలుపడి నీరుగారిపోయింది.విషయం తెలిసి మా అమ్మానాన్నగారు కూడా ఆస్పత్రికి వచ్చారు. పెద్దవాళ్ళైనా నిబ్బరంగా మాకే ఎదురు తోడుగా వచ్చారు. మనవడిని అలా మంచం మీద చూసి, అక్కడే పక్కనే కుర్చిలాక్కుని స్థిరపడింది మా అమ్మ. ఒక చెయ్యి మంచం మీద వాడికి ఆనించి పెట్టి రెండొ చేత్తో పుస్తకం పట్టుకుని గజేంద్ర మోక్షం, సుందరకాండ, విష్ణు సహస్రనామం ఏకాగ్రతతో చదవటం మొదలెట్టింది. బన్నీకి ఆ స్లోకాలు ఏం అర్థమవ్తున్నాయో తెలియదు కాని, ఆ పారాయణం అంతా వింటూ వాళ్ళమ్మని బామ్మనీ నీరసంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఇది చూసి డాక్టర్కి కూడా ఆయన వైద్యం కన్నా మా అమ్మ భక్తి మీదే నమ్మకం కుదిరింది.  మా నాన్న మాత్రం ఆస్పత్రిలో ముందర వైటింగ్ రూంలో టీవీ రిమోట్ ఎవ్వరికీ ఇవ్వకుండ ఆయనకి కావాల్సిన న్యూస్ ఛానెల్స్ పెట్టుకుని అదే తన జీవిత కర్తవ్యంలా ఆపకుండా చూస్తూనే ఉన్నారు. ఆ రిసెప్షనిస్ట్ నాకు సైగ చేసింది కాస్త ఆయన్నీ బయటకి తీస్కెళ్ళమని.

“పోని మీరు ఇంటికెళ్ళండిలేండి నాన్న. ఇక్కడ ఎంతసేపని ఉంటారు. అమ్మని నేను దింపుతా” అని అడిగా.

” ఇంటికెళ్ళి నేనేం చేస్తారా? నువ్వే మీ ఆవిడని తీస్కోని వెళ్ళు. మళ్ళి రేపు మీరిద్దరు ఆఫీసులకి వెళ్ళాలి. నేనూ అమ్మా ఉంటాంలే ఇక్కడే వాడికి నయం అయ్యేదాక.” అని ఎదురు నాకే చెప్పారు. మళ్ళి కొంచంసేపు ఆగి ఆయనే బయటకి వెళ్ళారు. ఆయన టీ తాగి, మా అందరికి ఫలహారం తెచ్చారు. గుడికి కూడా వెళ్ళినట్టున్నారు కాబోలు, బన్నీకి విభూథి కూడా తెచ్చి పెట్టారు.

మందుల మహిమో మా అమ్మ మంత్రాల మహత్యమో గాని, ఆ సాయంత్రంవేళకల్లా జ్వరం జారింది. ఇంత బాగా చూస్కునే బామ్మ తాతలుంటే మీ వాడికేం ఢొకాలేదంటూ,ఇంక అవసరంలేదని డాక్టర్ వాడిని డిస్చార్జి చేసారు. ఆ తర్వాత రెండు రోజుల పాటు వచ్చి మాతోనే ఉండీ పత్యం అదీ చూసి, వాళ్ళకి ధైర్యం కుదిరాకే వెళ్ళారు. ఇంత అవ్యాజమైన ప్రేమతో ప్రతీ పనికీ తయ్యారయ్యే తాయరమ్మలాంటి బామ్మా, అన్నిటికీ కాచుకుని ఉండే బంగారంలాంటి తాత వాడికి ఉన్నందుకు నాకు కొండంత బలంలా అనిపించింది.


Table for one

“i want poori ! “

“not today .Only on sunday… “


“can i eat carrot halwa?”

“dinner in 20 mins..hold on !”


“no potato fry today?”

“lunch is ready already,will make it later”


“i dont want rice”

“do u want dad to feed you? thats the only choice u could get”


Little me has long decided to be on my own as soon as i could. My only dreams are of a day where I munch unstoppable to my unusual food cravings.

Years passed…I’m now the ring bearer to decide on what I want to eat. Gone are those pain in the ass days of adjusting and obliging to the eating habits of parents, siblings, friends, roommates and damn everybody. Except that, I now have a gym trainer to dissuade me daily from eating taste a.k.a fat rich foods. Want beach body? leave food. Want food? be happy with ur belly..He threatens me. Only one cheat meal per week  allowed, though I take little liberty often cheating on my cheat meals.

On cheat meal days , no asking anybody out for luncheon and no debating with them trying to convince them about excellency of my choice of the food place. Alone is seldom best for oneself. But a lunch loner is a lunch loser. Yet I’m still ready to go my favorite restaurant..alone.

I leave early for lunch to escape my lunch group. I’m sure they don’t want to come to a veggie rich place, so no point asking them to join. Reach the restaurant. A couple who so desperately wanted to enter the restaurant before I do, lost in the battle of fate. They are only after me to get a table. But the restaurant manager is clearly not happy seeing me alone, for he doesn’t want to waste a table on just  one lousy loner.

Hello Sir, in for a carry out?” he indirectly insists that i rather carry out than dine-in.

No, dine in” I put a blank face. He puts a face-palm hidden.

“Might be a 30 min wait .. sir”  he stands his ground.

“Never mind, I’ll wait” I stand mine. I give a stare of  Nobody can take me down today from eating here . He gulps and goes ahead to assist the lost couple behind me.

Table of two maa’m?” He asks cordially. “yes” came back the answer before the manager finished his greeting.

“We have only one two-table  and we have this gentleman before you. You might need to wait” he politely apologizes.

“How long would that be?” the lady is visibly impatient.

May be 10 mins, maa’m ” he hints me to finish my lunch as fast as I could to give way to his majesty. I pretend to ignore what i heard. Nobody can take me down today from eating here.. I revised mentally.

Got the table. Waiter gets two glasses of water and was perplexed for he couldn’t find my company. He puts a vague smile not knowing what he should do with the second glass.

“Just Me” I cleared his confusion.He gives me a deep sympathetic look and looked sad enough to be crying any moment further. I put an awkward smile and get up to take a plate full from the buffet. The lady from the couple is staring at me right in the eye. Her look made me feel like the growling grizzly bear was never extinct. I sketch a plan of eating slower to make the bear-lady go more grumpy. I start stacking my plate and the waiter comes to me asking if I need anything more. His over courtesy is oddly troubling. I go to the other side of the buffet counter, only to meet the last son-of-a-bitch that I ever want to talk to..my ex-boss. No choice, I already bumped into him and he saw me.

“Oh, good to see you” I translated, though I actually meant f*ck you.

” Me too” .He gnarls back.  I know he feels the same way as I do.

Who are you with? “ he used his wild card.

“Just me”  I pretend to be confident about it.

“Oh! mm, meet my new fellow” he introduces me to his new employee, asserting his bossy dominance of having a company.

Cool, catch you later!” I quit and resort to my table from having to talk to the douche-bag further.

I’m head in plate totally. I don’t want to find anybody else new. I already lost track of what I want to eat. The manager gets the bill and silently pushes it onto my table. He doesn’t want to spend his two-table on just me any longer. I get it. I finish and move gracefully to pay my bill. The waiter charges my card with utmost respect and importance.  I never understand why my loneliness moved him by such everest extent. The staring-lady still prefers to stare at me to having a seat at her now-available table. Seeing her, I had an impulse to get back to the table again with an other plate. But I decide to leave her at peace.

I get to my car. Shut the doors and buckled my seat belt tight. I feel so secure and strengthened now, like a kid hiding behind his big brother from the bullies. I breathe-in  & breathe-out, ready to move. I then get this message from my lunch-group “WTF are u man, We are heading the veggie restaurant today. Wanna join?”. I go mind-blank and god-betrayed tears gently roll down my cheeks.


సంఘం క్లిక్కుం గచ్ఛామి !

ప్రసాద్ గాడి ఇంటి డాబా మీద కాఫి తాగుతూ, ఎదురుగా ఉన్న కొబ్బరి చెట్ల వెనుకగా అస్తమిస్తున్న సుర్యుడిని చూస్తూ సేదతీరుతున్నా. కింద వాడి ఇంటి గేటు ముందు ఉన్న 1980 కాలం నాటి నా లంబ్రెట్టా స్కూటర్ దగ్గర ఎవరో ఇద్దరు పిల్లలు ఉన్నారు. అందులో ఒకడు చటుక్కున జేబులోంచి ఫోన్ తీసి ‘ఆ రెడీ’ అన్నాడు. ఇంకోడు స్కూటర్ ఎక్కి ‘ఊ’ అన్నాడూ. నవ్వుకుంటు ఆ తీసిన ఫోటో చూస్కుంటూ ఇద్దరూ వెళ్ళిపోయారు.

ఎప్పుడైనా సాయంత్రంవేళ పిచ్చాపాటి,కష్టసుఖాలు మట్లాడుకోవటానికి నా స్నేహితుడు ప్రసాద్ ఇంటికి వెళ్ళటం నాకు నాలుగు దశాబ్దాలనుంచీ అలవాటు. ప్రసాద్ లాంటి సన్నిహితుడు ఒకడుంటే గుండె ఎప్పటికీ భారమెక్కదు.

“అయిపొయిందిరా,ఇక ఖాళీనే..చెప్పు ఎలా ఉన్నావ్,ఏంటి విశేషాలు? చాలా రోజులకి కానీ దొరకలేదు నువ్వు మళ్ళి “ అంటూ ప్రసాద్ కూడా నా వెంట చేరాడు డాబా పైన.

“ఇంకో రెండునెల్లేగా. రిటైరయ్యాక ఇక రోజూ దొరుకుతాలే వద్దన్నా !” అంటూ మా సంధ్యాకాలక్షేపం మొదలుపెట్టాం.

“పిల్లలు ఎలా ఉన్నార్రా?” 

“పెద్దవాడు బానే ఉన్నాడు. వాడూ కోడలు ఎదో కుదురుకున్నారు. చిన్నవాడే అర్థంకావటల్లేదు. కొత్తగా ఇంకేదో చెస్తా అంటున్నాడు.” 

“చెత్తగా చేస్తే కష్టం కానీ, కొత్తగా చెస్తే నష్టం ఏముందిలే. ఇంతకి ఎం చెస్తాట్టా ?!”

“ఏదో event photographyట. అది చేస్తాట్ట తిరిగొచ్చి. అంత డబ్బూ పోసి, ఇంత కాలం చదివీ,తీరా అయ్యాక ఉద్యొగం చెయ్యను, ఈ ఫోటోల బిజినెస్ పెట్టుకుంటా అంటున్నాడు. ఏం తోచట్లేదు ఏం చెప్పాలో వాడికి. మనకెందుకురా ఈ బిజినెస్లు, సుబ్బరంగా వచ్చిన ఉద్యొగం చేస్కోమ్మంటె వింటల్లేదు. అదేమంటె ఇప్పుడు ఇదే పెద్ద మార్కెట్,ఇదే వాడి పాషన్ అని కొత్త మాటలు చెబుతున్నాడు. ఇంకో వెరేదేదైనా  ఆలోచించేవాడిని, కానీ ఈ ఫోటోల బిజినెస్లో ఏమని వస్తుంది,ఎంతకాలమని వస్తుంది చెప్పు. గట్టిగా చెప్దాం అంటే చిన్నవాడూ కాదు, సర్లే అని ఊర్కుందామని అంటే మనసు కుదురుగ ఉండటమూ లేదు. ఎంటో ఇప్పుడు ఈ కొత్త గోలా.”

“ఊ .. మగపిల్లలు వాళ్ళ సంగతి వాళ్ళే చూస్కుంటార్లేరా! ఇబ్బంది లేదు. కానీ..చెయ్యనీ.., ఓ నాలుగు  రోజులు చూసి వాడే మారతాడ్లే మళ్ళి. వాడు చెప్పిందీ ఒకింత నిజమే.ఇప్పుడు తుమ్మినా దగ్గినా ఫోటోలు తీయించుకుంటున్నారు. పెళ్ళికి రెండు లక్షలు ఇవ్వనిదే ఎవడూ  తీయట్లేదు ఫోటోలు.”  అని సముదాయించాడు ప్రసాద్.

ఏదిఏమైనా,ఎంత మగపిల్లవాడైనా,ఈ ఫోటోలు తీసే పిచ్చి నాకేం నచలేదు. కాని చేసేదేంలేక ఈ ఫోటోల తంతు గమనించటం మొదలుపెట్టాను.మరు లక్ష్మీవారం నాడు మా జెనెరల్ మెనేజర్ మనవడిపెళ్ళికి వెళ్ళాం.అంగరంగ వైభవంగా చేసారు. మండపం ప్రాంగణంలో ఒక రెండు బొమ్మ విమానాల్లాంటివి ఎగురుతున్నాయి. ఎవో పిల్లలకోసం సరదా వీక్షణం అనుకున్నా. తీరా చూస్తే తెలిసింది,ఏమిటో గాలి కెమేరాలుట. పైనుంచి పక్షి కోణంలో వీడియొ తీసే ‘డ్రోన్ ‘ అట. Battery అయిపోయి మధ్యలో మాడు మీద పడుతుందేమో అని ఒకింత భయం పుట్టింది.మండపంలో పెద్ద పెద్ద తెరలు ఏర్పాటు చేసారు. వచ్చేవారిని వచ్చినట్టు ఫోటోలు తీసి,ముఖ్యులైన బంధువులవి, పెళ్ళివారివి, చుట్టాలవి రకరకాల భంగిమల్లో ఫోటోలు వేస్తున్నారు. ఇంకాస్త ముందు ఆ అవతలికి ‘ఫోటో’బూత్ పెట్టారు. పెళ్ళికని సోగ్గా ముస్తాబయ్యి వచ్చినవాళ్ళకి ఒక గుడిలాంటి సెట్ వేసి, అందులో ‘సాంప్రదాయా’ ఫోటోలుట.దానికోసం వచ్చినవారికి టోకెన్ల వారిగా వంతులు పిలుస్తున్నారు. ఆ టోకెన్ల కోసం ఎగబడే వాళ్ళందరూ ఎలాంటి ముష్ఠి యుద్ధంలో అయినా రాణించగలరనటంలో సందోహంలేదు. ఏదో వేసాకాలంలో ఎగ్జిబిషన్ కి వచ్చినట్టే ఉంది. ఈ ఫోటోల విడ్డూరాలనుంచి తేరుకుని అసలు వచ్చింది పెళ్ళికి అనే సంగతి నెమ్మదిగ ఒక అరగంటకి గానీ తెలివికి రాలేదు . పెళ్ళికొడుకు,కూతురుని దీవిద్దాం అని ఆ జనసందోహంలోంచి నెమ్మదిగా మండపంలోకి వచ్చి చూశాం. ఒక అరడజను పైగా కుర్రాళ్ళు,రకరకాలైన కెమేరాలతో వధూవరులిద్దరూ కనపడకుండా ముందు తెరలాగ అడ్డు నుంచున్నారు. ఏ వేళ్టికి అడ్డు తొలగరే. ఎదురుగుండా ఉన్న వధువరులని కూడా పక్కన ఉన్న ఇంకో తెర మీద చూడాల్సి వస్తోంది. ఓర్ని! అనుకుని ఆ స్టేజి పక్కన నుంచున్నాం,పైకి వెళ్ళి దీవించటానికి. నెమ్మదిగా ఆ లైన్లో కదులుతూ మా వంతువచ్చింది. పైకి ఎక్కి దీవిద్దాం అని దగ్గరికెళ్ళేలోపు..

“సార్ ! ఇటు..ఇలాగ !! “ అని ఒక్క అరపు అరిచాడు ఎవడో.

ఏదన్నా తొక్కానేమో అని గుండెదడతో ఒక్క క్షణం జడుసుకుని బేలగా చూశా. నా అయోమయ స్థితి చూశి, ఇంకోతను వచ్చి నన్నూ మా ఆవిడని భుజాలుపట్టుకుని చెరోచోట బిగించాడు. నివ్వెరపోయి చూస్తున్నంతలోపే, రెడీ స్మైల్ ..! అని ఇంకో అరుపు.చెప్పిందే తడవగా ఒక అరనవ్వు యథాలాపంగా నవ్వానో లేదో, కళ్ళు బైర్లుకమ్మేలా ఒక డజను కెమేరా ఫ్లాష్లు పటపటమని మెరిసాయి. ఓకే! అని అనగానే సరే అని తలకాయి ఊపుతూ వచ్చినపనేంటో మర్చిపోయి కిందకి దిగేశాం. దిగిన అరక్షణానికి తట్టింది అయ్యో అసలు దీవించలేదని.

“అసలు పని అవ్వనేలేదు. మళ్ళీ వెళ్దామా ?” అని అడిగా మా ఆవిడ భువనని.

“ఇప్పుడు మన దీవెనలు లేకపో తే వాళ్ళకి వచ్చే నష్టం ఏం లేదు.మనం వచ్చినట్టు ఆ ఫోటోల్లో చూస్కుంటార్లేండి పర్లేదు. కాళ్ళు ఇప్పటికే పీకుతున్నాయి “ అని నిక్కచ్చిగా తేల్చెసింది భువన.

నా చేతిలో ఉన్న అక్షింతల్ని ఏం చెయ్యాలో తెలీక నేను పడుతున్న అసహనాన్ని గమనించి, నా చేతిలోని అక్షింతలు నెమ్మదిగా తీస్కోని, తన చెయ్యిని కొంగుచాటుగా కిందకి పెట్టి అక్కడే జారవిడచేసింది. సరే ఇక భోంచేద్దామని పక్కన భోజనాలు పెడుతున్న గార్డెన్ వైపు నడక సాగించాం. అంతలో నా జూనియర్ సాగర్ తారసపడ్డాడు “సార్! నమస్తే “అని పలకరిస్తూ.

“సాగర్, చాలా యేళ్ళే అయ్యిందయ్యా నిన్ను చూసి !” అని పలకరించా.

“అవును సార్. ఈ మధ్యే transfer మీద మళ్ళీ ఈ ఊరొచ్చా. ఇదుగో వీడే మా వాడు. ఏరా ..నన్నూ అంకుల్ని ఒక ఫోటో తియ్యరా నీ ఫోన్లో “ అని వాళ్ళబ్బాయికి పురమాయించాడు. వాడు జేబులోంచి ఫోన్ తీసి మాతో పాటు నుంచుని “సెల్ఫీ తీస్కుందాం డాడీ ” అని ఒక చేత్తో ఫోన్ ని దూరంగా పట్టుకుని రెండో చెయ్యిని ‘బాత్రూంకి వస్తోంది’ అన్నట్టూ చెప్పే రెండు వేళ్ళ సంగ్న్య నా మోహానికి అడ్డోచ్చేలా పెట్టి ఏదో క్లిక్కుమనిపించాడు. ఆ వెంటనే ఇంకెవరితోనో ఫోటో తీస్కొటానికి వెళ్ళీపోయారు తండ్రికొడుకులిద్దరూ.

“ఈ తీస్కున్న ఫోటోలన్ని నిజంగా చూస్కుంటారంటావ అందరూ” అని అడిగా భువనని.

“చూస్కోవటానికి కాకపోతే మరెందుకు తీస్కుంటారు ఎవరన్నా !” అని అంటూ, సందర్భోచితంగా తన చిన్నకొడుకుని కూడా ముందస్తుగానే వెనకేసుకొచ్చింది.

భోజనాల దగ్గర తెరలమీద ఏవరివో డాన్సుల వీడియోలు వేస్తున్నారు.ఆ వీడియోలని తదేకంగా చూస్తున్న నన్ను అక్కడే సాగర్ కలిశాడు మళ్ళి.

“సారీ సార్, ఇందాక ‘సాంప్రదాయ ‘ ఫోటో కోసం మా టోకెన్ వస్తేనూ వెళ్ళాల్సొచ్చింది. ఏమిటీ అంత దీర్ఘంగా చూస్తున్నారు ఆ డాన్సుల్నీ” అని అడిగాడు.

“అదే, వీళ్ళని ఎక్క్ ..” అని నేను మొదలెట్టగానే భువన కొంగుచాటుగా మోచేత్తో ఒక్క పోటు పొడిచింది. నేను ఠపీమని ఆపేశా.

“భోజానలు అయ్యాయా మీవి ? “ అని మాట మార్చేస్తూ అడిగింది భువన వాళ్ళని.

“లేదు ఇదిగో అక్కడికే వెళ్తున్నామండీ.మళ్ళి కలుస్తా సార్.” అని నిష్క్రమించాడు సాగర్. వాళ్ళు అలా వెళ్ళారో లేదో,వెంటనే భువన అందుకుంది…

“అన్నీ అయోమయం మాటలు మీరు.. ఆ డాన్స్ వీడియోలో పెళ్ళికూతురూ,పెళ్ళికొడుకునీ పట్టుకుని ఎక్కడో చూసినట్టుంది అందామని కాకపోతే?” అని కళ్ళు చిన్నగా ఉరిమింది.

“ఏంటీ, వాళ్ళు వీళ్ళేనా ?!? పెళ్ళికొడుకు కారు నలుపుకదే, ఇక్కడేంటి ఇంత పాలుగారే రంగులో ఉన్నాడు ?!” అని తత్తరబడ్డా.

“ఉన్నది ఉన్నట్టు చూపించుకునేట్టైతే ఇంత డబ్బుపోసి ఎందుకు తీయించుకుంటారు ఫోటోలు. ఫోటోషాప్ చేసుంటారు అందంగా కనపడాలని.” అని జాబు చెప్పింది.

“ఫోటోషాపా ! ఇదెక్కడ తెలిసింది నీకు?” నా ప్రశ్న మారింది.

“చిన్నవాడు చెప్పాడు. అవన్ని చెయ్యటానికే ఇప్పుడు బోలెడు ఖర్చు అవుతుందిట.అందుకే ఇప్పుడు అందరూ ఫోటోల మీద లక్షలు పోస్తున్నారుట !” అని వక్కాడించింది.నేను మిన్నకుండిపోయా.

భోజనం చెయ్యటానికి అప్పుడే ఒక కుర్ర ఫోటోగ్రాఫర్ వచ్చాడు. విషయం తెలుసుకుందాం అని నేను మొదలుపెట్టా..

“ఎమయ్యా, ఈ పెళ్ళిళ్ళ సీజన్ అయిపోతే మరి ఖాళియేనా? !”

“లేదండీ. అసలు తీరిక ఎప్పటికోగానీ దొరకదు. ఎప్పుడు హడావుడే.”

“అంత హడావుడి ఎముంటుంది ఫోటోల బిజినెస్ కి ?” అని ఆరా తీసా.

“పెళ్ళి కాకపోతే వేరేది  సార్ . నిస్చితార్ధం అనో , మొదటి పుట్టినరోజనో, ప్రెగ్నంట్ ఫోటోషూటో, వెడ్డింగ్ టీజర్లో, మమ్మీ డాడీ ఫామిలీ ప్రోమోసో , ప్రపోసల్ ఫోటోషూటో, బీచ్ థీం అనో ,పెట్ షూట్ అనో.. ఈ కాలంలో ఏం చేసినా ఫోటో ఉండాల్సిందే. సోగ్గా తయ్యారయ్యి కూలింగ్ గ్లాసులు పెట్టుకుని రిక్షా లాగుతునట్టో, గడ్డి పీకుతున్నట్టో, పాతకాలం స్కూటర్లు, సైకిళ్ళూ,ఆటోలూ తోలుతునట్టో… ఏదో ఒకరకంగా ఫోటోలు ఫాషన్ సార్ ఇప్పుడు. గొప్పింటి వాళ్ళకైతే మరీనూ..బాగా తయ్యారయ్యి కూలిలూ,మేస్త్రిలు చేసే పనుల పోసులతో ఫోటోలే ఇప్పుడు trend .అలా తీసిన ఒక పదివేల ఫోటోల్లో, మంచివి చూసి ఒక రెండు వేలు ఏరి ..వీటన్నిటినీ ఎడిట్ చేసి, ప్రింట్ చేసి, బైండ్ చేసి ఇవ్వటానికే ఆర్నెల్లుపైగా పడుతుంది ఒక్కో గిరాకీకి. ఇంక టైం ఏది !”  అని ముగించాడు.

ఇదంతా ఇలా చెప్పాడోలేదో, అప్పుడే వధూవరులిద్దారు ఆ భోజనాలు పెట్టే గార్డెన్ కి వచ్చారు.బెల్లం చుట్టూ  ఈగల్లాగ ఆ అరడజను ఫోటోగ్రాఫర్లు కూడా చుట్టూ మూగారు. పెళ్ళికొడుకు ఒక కండువాని జోలేలా పట్టుకుని మొకాళ్ళమీద నుంచుని ముద్దు అడుక్కుంటునట్టూ, ఎదురుగుండ పెళ్ళికూతురు కుడిచెయ్యి నడుం మీద పెట్టుకుని యెడం చేత్తో ‘ఛీ  .. అవతలకి పో ! ‘ అని విదిలించుకుంటునట్టూ ఆ భంగిమ పెట్టారో లేదో, ఒక్క డజను క్లిక్కులు పటపటమన్నాయి. ఆ తర్వాత అలాంటి బిచ్చగాడి భంగిమల్లోనే ఇంకొ పది ఫోటోలు దిగారు. ఇదంతా జాతరలో పులివేషాలు చూస్తున్నంత ఆహ్లాదంగా ఉందని చెప్పటంలో అతిశయోక్తి లేదు.

ఇలా చిన్ననుంచి పెద్దదాక, ఎవరికితోచిన భంగిమల్లో వాళ్ళు తమతమ ఫోన్లలో ఫోటోలు దిగుతూనే ఉన్నారు. ఇంటికి చేరుకున్నా ఏదో అలజడి. బాత్రూంలోకి వెళ్ళి లైట్ వేసినా ఎవరో నన్ను బాత్రూంలో ఫోటో తీసేసారు అనే సంశయం . రాత్రి నిద్రలో కూడా తటిల్లతలు,మెరుపులూ కలలో విజ్రుంభించి ఉలిక్కిపడి లేచాను. అది ఇందాక పెళ్ళిలో కెమేరా ఫ్లాషుల మహిమ అని తేరుకుని అవతలగదిలోకి వెళ్ళా.

ఎదురుగా అరలో ఉన్న మా ఫోటో ఆల్బంలు కనపడ్డాయి.అందులో మా పిల్లల చిన్నప్పటి ఫోటోలు, మా పెళ్ళివి కొన్ని, ప్రతీ యేటా మేము తిరుపతి వెళ్ళినప్పటివి ఇలా ఎన్నో స్మౄతులు. అవన్నీ చూస్తూ ఇన్నాళ్ళు మేము గడిపిన మా జీవన గమనాన్ని ఆ ఫోటోలద్వారా గ్నప్తికి  తెచ్చుకుంటూ మనసు కొంచెం కుదుటపడింది. అప్పటి కెమేరాలు రీళ్ళు కాబట్టి, కేవలం ముఖ్యమైన ఫోటోలే ఉన్నాయి. ప్రతీ ఫోటో ఒక తీయటి గ్నాపకమే. ఉన్న కొన్ని ఫోటోలని ఒక్కోటి చూస్తూ,గ్నాపకాలని ఆనందిస్తూ రెండు గంటల పైనే గడిపా. ఇప్పటిలా ఇన్ని ఫోటోలు తీసే లభ్యం ఉండిఉంటే, ఇక మనం గ్నాపకం ఉంచుకుని స్ఫురించుకునే ఆనందం లేనట్టే అనుకుని, ఇంత సౌలభ్యం, వెర్రి లేనందుకు ఆనందపడుతూ నిద్రకి ఉపక్రమించా.

అతి సర్వత్ర వర్జయేత్ !



“పెద్ద ఇల్లు, పెరడు, పాడి గేదెలు, పనివాళ్ళు, పిల్లలు మొత్తం కలిపి ఒక ఇరవైమంది దాక ఉండేవాళ్ళం . అదికాక వచ్చిపోయే జనాలూ బంధువులూ. ఊళ్ళోనే తక్కిమా చుట్టాలందరూ ఉండేవాళ్ళు. ఎదైనా పండగ వచ్చినా పబ్బం వచ్చినా ఇక చెప్పక్కర్లేదు. ఆ రోజులు, ఆ వాతవరణం, ఆ పద్దతులూ అన్నీ వేరు” అని బామ్మ మా చిన్నప్పుడూ నిద్రపోయేప్పుడు చెప్పే కబుర్లన్నీ కలలో వచ్చి కలవరపెట్టాయి. మెలకువ రావడంతో ఇంక చెసేదేంలేదని ఒక చెత్తో నిద్ర కళ్ళు నులుముకుంటూ మరోచేత్తో దిండు పక్కనే ఉన్న నా మొబైల్ని తడిమి అందుకున్నా. whatsappలో అప్పుడే అమ్మ దగ్గర్నుంచీ శృతినుంచీ బోలెడు మెసేజీలు. వీళ్ళకీ నాలానే నిద్రపట్టినట్టులేదు, అప్పుడే లేచారు. నెమ్మదిగా దిగి కింద బెర్త్లో కూర్చుని ఇంటికి ఫోన్ చేశా.


ఏం నాన్న, చెరావా? ఎక్కడ ఉంది బండి?

లేదమ్మా ఇంకో గంట పడుతుంది. లేచారా? ఏం చేస్తున్నారు?

ఆ లేచాం.ఇదిగో బామ్మ మట్లాడుతుందిట.

హలో, బామ్మా

కేశవా ! నిన్న నీ శుభలేకలు అచ్చునుంచి వచ్చాయిరా. సాయంత్రమే కూర్చోని అడ్రెస్సులవీ రాసి అందరికీ పోస్ట్ చెసేశాం. తీరాచూస్తే ఎమయ్యిందో తెలుసా! ‘సపరివారసకుటుంబంతో ‘ బదులు ‘సంకుంటుంబంతో ‘ అని తప్పు అచ్చుపడిందిరా. కుటుంబం కుంటుపడిందిరొయ్. ఇందాకే మారు చూస్తే కనపడింది.

అవునా. హహ ! పొనీలే బామ్మ. ఈ రొజుల్లో అవన్నీ అంతతీరిగ్గా ఎవరు చదువుతారులే !

నేను చదవలే?! నాలంటి వాళ్ళే మన కుంటుంబంలో ఇంకా ఉన్నార్రోయ్ ” అని నవ్వింది.

కరష్టే బామ్మోయ్!” అని వక్కాడించాను.

“అమ్మ మళ్ళీ చెస్తా అంది.నేను కూడా ఇంక జపం చేస్కుంటా. ఇదే చెబుదామని తీస్కున్నాలే. జాగర్తగా రా నాన్న” అని పెట్టేసింది.

ఎదురుగా కూర్చుని నా మాటలు అన్నీ విన్న ఒక తాతగారు రెడీగా ఉన్నారు నాగురించీ నా జీవితంగురించీ యక్షప్రశ్నలు సంధించటానికి. రైలు ప్రయాణాల్లో ఇలాంటివి ఇప్పటికే బాగా అలవాటయ్యి,రణరంగంలో పార్ధుడి లాగా సిద్ధపడ్డాను ఆయన ప్రశ్నలు చ్ఛేదించటానికి. ఒక్క నిముషంలోనే సంగ్రామం మొదలయ్యింది.

“చదువుకుంటున్నావా బాబు? ఇంటికి వెళ్తున్నావా ? ఎవరిదీ పెళ్ళీ?” అని ఒక వాక్యంలోనే ముచ్చటగా మూడు ప్రథమ కుతూహలపు ప్రస్నలని సంధిచేసి అడిగేశారు.

ఎలాగో సిద్దపడిన నేను ఇంక మొదలుపెట్టా …

“లేదండీ. బొకారో స్టీల్ ప్లాంట్లో ఇంజినీరుగా చేస్తున్నా. వచ్చేవారం నా పెళ్ళి. ఇంటికి బయల్దేరాను.”

“ఒహో అవునా! శెభాష్! నువ్వే లేటు అన్నమాట వెళ్ళటం.ఈ పాటికి అందరూ వచ్చేసుంటారుగా!”.

“అందరూ ఇంకా రావాలి.నేనే ముందు వెళ్ళటం”

“అదేలే ! ఇదివరకులా ఎమీలేదుగా ఇప్పుడు. ఆ ఒక్కరోజుకి వస్తారులే బంధువులూ. పెళ్ళికి మీ నలుగురు ఉంటే చాలు. మిగితావాళ్ళది ఏముందీ! “

“నేను ఇంకా రావాలి అని చెప్పింది మా నలుగురించేనండీ. మా నాన్నగరు బళ్ళారినుంచి రేపొస్తారు.అనుకోకుండా బ్యాంకు సెలవ కష్టమయ్యింది ఆయనకి. మా అక్కయ్య యెల్లుండి దిగుతుంది అమేరికానుండి. బావగరూ పెళ్ళికి ముందురోజు వస్తారు.కాబోయే అమ్మాయి కూడా ఈ పాటికి ఇంటికి చేరుతూ ఉండాలి నాలాగే. పాపం మా అమ్మ ఒక్కత్తే మా బామ్మని పెట్టుకుని అన్ని పనులూ చూస్కుంటోంది ప్రస్తుతానికి”

“నలుగురూ నాలుగు దిక్కులన్నమాట! అమేరికాలో ఎక్కడ ఉంటారు మీ అక్కయ్యవాళ్ళూ?”

“అక్క డల్లాస్.బావ వర్జీనియా. పెళ్ళికోసమని,బావకోసమని ఇక్కడ ఉద్యోగాన్ని వదిలి అక్కడికి వెళ్ళింది. అక్కడ ఉద్యోగం కోసమని వేరే చోటకి మారాల్సొచ్చింది.”

“వార్ని !! మావాడు కూడా ఆన్సైట్ అని యేడాది పాటు అమెరికా వెళ్ళాడు.కోడలు ఒక్కత్తే ఇక్కడ బెంగలూరూలో ఉంటోండి. మరి నీ పరిస్తితి ఏంటి? పెళ్ళి అయ్యాక అమ్మయి నీకూడానే వస్తుందా .. లేక?”

“వెంటనే కాదండీ. తనది కూడా సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగమే. రామగుండం NTPCలో చేస్తుంది. గవర్నమెంట్ ఉద్యోగంగా, వదులుకోలేం. నేనే చూస్తున్నా కనీసం దగ్గర్లో అన్నా మారటానికి.”

“సరిపోయింది…. ఈ మాయదారి తిప్పలు మీ అందరికి తప్పలేదన్నమాట. ఎందుకొచ్చిన చదువులు, ఏం పెట్టే ఉద్యొగాలు.నాలుగు స్తంభాలాటలాగ ఈ తిరుగుడుతొనే పోయింది.”

పోనీ నువ్వు కూర్చోపెట్టి పోషించు. ఒక చోటే కూర్చొని తింటాం అనే మాట నొటిదాక వచ్చింది. ఎందుకులే అని నవ్వి ఊరకున్నా. నేను ఊరుకున్నా తాతయ్య ఊరుకోలేదు.

“నలుగురు కలిసి ఉండే ఇలా నాలుగు రోజులుకూడా హడావుడిగానే అయిపోతాయి. ఇహ internet  పెళ్ళిళ్ళు చెసుకుంటే సరి. ఎలాగో internetలోనే సంబంధాలు వెతుక్కుంటున్నారు.పెళ్ళిళ్ళూ కాపురాలూ కూడ అక్కడే చేసేస్తే సరి” అని వెటకరించారు.

తాతగారు కలియుగ వీరబ్రహ్మంలాగా తోచారు ఒక్క క్షణం నాకు. నిజంగానే ఇంకో పదేళ్ళు పోతే అదే పరిపాటి అవుతుందేమో అనిపించింది.

మీరు ఎక్కడుంటారు తాతగారు?” అని అడిగా,నేనూ ఎదో ఒకటి అడగాలని .

“ఆవిడ పైన ఉంటుంది.నేను ఇంకా కిందే ఉన్నా” అని అన్నారు.

‘ఆ ?!?’ అని నేను వెర్రి మొహం వేసా.

“ఆవిడ పోయి మూడేళ్ళు అయ్యింది. మేము కూడ long distance కాపురమే”  అని తెలిసిన ఒక మాట అని పగలబడి నవ్వటం మొదలెట్టారు. ఆయన joke అనుకున్నా,నాకు అది తిత్తినట్టే అనిపించింది.

“మరి మీరెప్పుడు వెళ్తున్నారు” అని పొరపాటున నోరు జారేసాను.

అంత నవ్వునుంచి ఒక్కసారి మొహం చిట్లించి, “ఎక్కడికీ?” అని గంభీరంగా అడిగారు. నన్ను కొట్టటం ఒక్కటే తక్కువ.

“అదే మీ అబ్బాయి దగ్గరికి” అని తడబడ్డాను.

“వాడికి వాడి పెళ్ళాన్ని తీసుకెళ్ళటానికే దిక్కులేదు.ఇంక నన్ను ఎక్కడికి తీస్కెళ్తాడు” అని వాళ్ళ అబ్బాయిని తిట్టారు ఊపులో. ఎందుకొచ్చిందిలే అని ఇక నేను మౌనం వహించాను. ఆ తరువాతి పావుగంటా పరధ్యానంగా ఇద్దరం రైలు కిటికీ లోంచి బయటకి చూస్తూనే ఉన్నాం.

మీకు ఇలా నచ్చిందా? తలా ఒకచోట ఉండటం? ఏం పొదుంతున్నారయ్యా ఈ generation వాళ్ళు ఇలా దూరాలు ఉండి? personal space, వల్లకాడు అని చెప్పి మధ్యలో ఉద్యొగాల పేరిట గోడలు కట్టుకుని తప్పించుకోవటమే కాని, మీరు అనుకునే ఆ spaceలో మీరే ఇరుక్కుని ఉండటం మీకు నచ్చిందా? “అని ఈసారి seriousగానే అడిగారు.

మరి అందరికి ఒకేచోట అన్నీ కుదరాలి అంటే ఈ కాలంలో కష్టమే కదండీ.” అని practicalగా మట్లాడటానికి మొదలెట్టా.

వద్దు,చెప్పొద్దు అని అన్నట్టు తలకాయి అడ్డంగా తిప్పుతూ, చెయ్యి ఎత్తి ఆపుతూ వినకుండా వెంటనే ఆపేసారు.

“తల్లికి బిడ్డ దూరం, భార్యకు భర్త దూరం, ముసలివాళ్ళకు అందరూ దూరం. ఇదే ఇందాక మీ బామ్మగారు ఫొన్లో అన్న కుంటుంబం… కుంటుబడిన కలియుగ కుటుంబం. మీ generationవాళ్ళ priorities వేరు,కారణాలు వేరు.ఎంతైనా మేము బ్రతికిన మంచి బ్రతుకులు మీకు రావు,అర్థంకావు. ఇందాక నువ్వు అడిగావే,మీరు ఎప్పుడు వెళ్తారు పైకి అని.. మా నుంచి మీరు మీ నుంచి మేము ఎప్పుడోనే దూరంబడ్డాం, భౌతికంగా వెళ్ళటం ఒక్కటే మిగిలింది.” అంటూ కృష్ణసారం ఉపోద్ఘటించి  బండి దిగిపోయారు


PS: అయినవారికి అవసరమైన సమయంలో అక్కరకురాక దూరంగా మిగిలిపోయిన దౌర్భాగ్యులకు ఇది అంకితం.






I prefer to be a lunch loner usually. My poor listening skills are to blame. People who talk slow and who talk problems/free-advices are the least i want to listen to. And most my professional acquaintances fall in either of the categories. I cant stand the test to ‘active-listening’ any more past my school age. I feel i have enough betrayed some of my teachers by nodding my head in assent to their humdrum lessons, though i never listened to a word. My job to make teachers happy was long done as was my job to pretend ‘active-listening’.  Since secondary school, i had liberty to choose whom to listen to. This choice grew narrower after i started office-job. I couldn’t whisk away from my manager and fellow elderly peers when they wanted to make conversations with me. I attributed this to their helplessness at home where they couldn’t force their children/spouse to listen to them.Life Sucks! Nodding head in assent without listening is my ingrained art. The heavier i nod, the sooner i mean them to wrap up. This seldom back fires when they blabber more, encouraged by my assent-nod. Life sucks more!!!  I never choose friends out of my age. I fear that i might ask them to shut-up, as I do to my real friends when they bore-talk. But what if you are expected to be friends with everybody? Assume your work-peers are like your teachers. Some are lovely and nice, others not any better than growling pigs. Then you would know who to engage with and who to just nod and let go-off.

A happy soul  eats alone rather than nodding to a deadhead. Married peers didnt take much time to ruin the eating-together experience by talking about kids,spouses and kids again. The stack of lunch boxes they bring, with  roti-curry-dal-yogurt-chips combo, resembles beyond the lunch basket that i used to carry when i was in primary school. The spice aromas of unpacked hot food fills upto 5 meters in radius along with sticking hard to your clothes. The person who gets the most food is poked and laughed upon, despite taking his offered left-overs. Lunching in a  group is an art. Don’t be loud, for you will be opined about. Don’t be calm,for you will be picked upon. Go with flow –  laugh even if you don’t understand, like everybody does when the manager thinks he cracked a joke.

Lunch groups are of different kinds – the blabbers, the money talkers, the career builders, the pokers and finally the jokers. Getting into the cult of money talkers and career-builders needs homework, for your should offer so as to gain in return. If you have nothing to share, you’ll be forgotten to be invited to the lunch one day.And such one-days grow till you will never know where the group meets now for lunch. However, its free entry to jokers,poker and blabbers as far as you don’t disturb the integrity of the group by proving your new leadership skills.

A meal is supposed to fill ones heart as well,not just stomach. Its important to enjoy the food with a happy company than gulping it talking over life-tension or gossips. A happy heart with a happy stomach can out-rule all other purposes of life.